Het is weer een tijdje geleden dat jullie iets van mij gehoord hebben ,want in deze huidige situatie is ‘t maar moeilijk om te communiceren met de buitenwereld . Ik heb vele pogingen gedaan om jullie te bereiken maar zoals je hebt gemerkt houden ze me constant in de gaten .
Veel vrije tijd hebben we hier niet .De enige manier om ze te vermijden is wanneer ik in m’n 1tje Sector 4 moet bezoeken, een plek waar ze niet kunnen of willen komen, maar zelfs dan weten ze me altijd te vinden .
Het is nu 41 dagen geleden nadat ze ons hebben gepakt en ik heb nog steeds niks van de anderen gehoord .Van Kimbo weet ik ‘t haast zeker dat die de tocht hierheen niet heeft overleefd .Van Ronald & Danda weet ik het niet zeker maar de laatste keer dat ik Danda zag zag hij er niet zo best uit .Het kwam waarschijnlijk door het eten dat ze ons gaven ,ach misschien niet ‘t eten zelf maar ik ben haast zeker van dat er wel mee is geknoeid. Met de laatste dosis die ze me hebben gegeven maakt ‘t maar moeilijk om nog wat in te typen .Ook ben ik niet helder meer van geest en begin ik hallucinaties te krijgen van dingen die er niet zijn .Ik heb m’n arm afgebonden met een stuk veter ( waarom? Weet ik ook niet ) die ik naar binnen heb gesmokkeld toen ik en Hendrik de (wat wij hier noemen ) DeathZone moesten schoon maken .Een kamer waar ze met ons experimenteren, zodra je daar de deur open trekt ruik je alleen de verrotting van uitwerpselen en afgezaagde ledematen. De eerste keer dat ik daar was vond ik de polshorloge die Ronald altijd om had .Hij vertelde me dat hij die van z ‘n vader heeft gekregen op z’n 18e verjaardag ‘t was iets dat hem dierbaar was ,dus hij zal ‘t nooit uit eigen wil los hebben gelaten . Ik twijfel nog of hij nog wel in leven is . Zij zijn trouwens niet de enige waar wat mee aan de hand ,deze breuk in m’n nekwervel die je van een afstand al duidelijk zie liggen , maakt ‘t mij ook moeilijk om mijn taak hier te volbrengen .
Nee de dagen dat ik heb gezeten doet mij allen nog maar denken aan vroeger , een beetje dagdromen naar tijden waar ik ‘t niet zo moeilijk had .In mijn zelf bedachte tijdmachine op reis naar landen waar ik ben geweest en naar gelukkige tijden waar ik samen met Nelly Kruimel uit de schuur haalde om lekker te toeren in de polder van Alblassendrecht. . Tijden zoals toen die Knager de Jolly van z’n ouders kreeg en wij scheurden langs de Witte Pleinen van de Grindse Geul. Tijden zoals toen die Pietsaaij z’n balkon op instorten stond en we toch met z’n allen Geer z’n jas erop legden en ‘t keihard begon te joelen. En wist je nog toen die Bjoert bij Gerda Hazeldonk een BH uit haar tas rukte en hem zo bij de vlaggemast ophangde waar iedere morgen Dirk Teur voorbij fiets .Nou ik zweer ‘t je die Bjoert liep de hele dag met een paarse kop. Whahaha !!!
Maar goed, ik wacht nog 1 week .Komen ze dan niet dan staat mij alleen nog maar de keus om er een einde aan te maken .
Helaas zal ik de bruiloft van Pietsaaij en Nelly niet meemaken en zal ik de pas geboren zoon van Knager nooit meer zien .Ik wens Knager,Chantal en kleine Wilco nog veel geluk in het leven en dat de volgende zoon ook een gezond en lelijke kop krijgt net als die van z’n vader. Nelly , Pietsaaij ook jullie wens ik nog ‘t beste en dat jullie bruiloft een mooie dag zal worden .Ik zie ‘t nu al voor me, lekker in Italië ,met mooi weer ,staan ze met hun allen in de tuin van tante Margarita Bolonese , Zwaar onder invloed van drank en spaghetsie , Knager laat een scheet en er wordt zelfs door de Italianen hard gelachen ,Bjoert verteld een grap en ‘t wordt dood stil , Nelly open de dansvloer met de lambada en Pietsaaij heeft een nog grotere hand van de hele dag handen schudden .Whahaha…….. ik begin al te grijnzen wanneer ik dit hier voor me ziet .
Maar ik ben een realist, ben ik altijd al geweest en dat weten jullie en ik weet dat, wat ik ook weet is dat ik nog maar 1 week heb en zelfs dat weet ik niet voor de volle 100% zeker. Het lijkt wel of ik met de dag steeds meer claustrofobisch wordt binnen deze muren. Met alle moed probeer ik deze zwakte punt van me af te slaan. Maar hoe harder ik ‘t probeer des de harder wordt ik tegen de muur gedrukt .Nee veel tijd zal ik niet meer hebben hier, dus probeer ik ‘t beste van te maken .
Het heeft geen zin meer om de politie te waarschuwen of een ander belangenrijke Ministerie want je bereik er toch niks mee .De Missie die we hebben mee gekregen was geheim en zal waarschijnlijk altijd zo blijven net als mijn ware en de andere ware identiteiten .Mijn naam en bestaan zal verdwijnen zoals PTT Telecompetitie van Ned 2 ,zoals de Champ van de dorp ,zoals Telekids van rtl 4 en zoals Mike uit onze leven..Nee, niemand zal ons meer herinneren of weten van ons bestaan .Morgen zal je wakker worden ,de hond uitlaten en de hele dag denken wat we vanavond zullen eten .Terwijl deze jongen opgesloten zit in een hok dat zich bevind in Sector PPA 43-tbs 22 kwadraat koffiezetter 101 koekjestrommel 89 b.
Maar …………….. dat is allemaal onze eigen schuld we wisten waar we mee bezig waren en zodra we onze krabbel op ‘t stukje papier zette wisten we dat we dat onze ziel was verkocht . Maar dat deert me niet meer. Ik weet van mezelf dat ik een mooi leven had, dat ik een gelukkige 25 jaar heb kunnen leven met vrienden en met familie . Jullie zullen waarschijnlijk niks meer van mij horen .Maar ik weet dat jullie mij altijd in jullie hart zullen dragen.
Het enige dat ik nog wil zeggen is ……………..Bedankt ,bedankt voor mij te behandelen voor wie en wat ik ben , zonder jullie had ik er allang een eind aan gemaakt .
De muren komen op me af en ‘t wordt DONKER……..Donker……..donker……..döner…………………………………………..
